ಅರಿವು

ನೀ ಹೋದಲೆಲ್ಲ ನಾ ಬಂದೆ ನಿನ್ನ ಹಿಂದೆ
ಏನನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸದೆ ;
ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನೋಡಿದಾಗಲೇ ತಿಳಿದದ್ದು
ಆ ದಾರಿ ಎತ್ತವು ಸಾಗದ ವೃತ್ತವೆಂದು.

ನನ್ನೆಲ್ಲ ಹುಚ್ಚು ಮಾತಿಗೂ ಹ್ಞೂಗುಡುತ್ತಿದ್ದ
ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನಾ ಹಿಗ್ಗಿದೆ ;
ಆ ನಂತರವೇ ಅರಿತೆ
ನೀ ಕಿವುಡನೆಂದು.

ನೀನಾಡುವ ಪ್ರತಿ ಮಾತೂ
ನನ್ನ ಹೃದಯ ತುಂಬಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿತ್ತು;
ನಾವಿದ್ದದ್ದು ಮಸುಕಿನ ಕೂಪದಲ್ಲಿ
ಎಂಬ ಜ್ನಾನವಿಲ್ಲದವಳಾಗಿದ್ದೆ ಆಗ.

ನೆಲಕಚ್ಚಿ ಕೂತು,ತಲೆ ಮೇಲೆ ಕೈ ಹೊತ್ತು
ಅಳುವ ಜಾಯಮಾನವಲ್ಲ ನನ್ನದು!
ಒಡೆದು ಗೋಡೆಯ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿರುವೆ,
ಸಾಗುವೆ ಹೊಸ ಬೆಳಕಿನೆಡೆಗೆ.

ಪಯಣ

ಜೀವನ್ಮೃತ ಮನಸಿಗೆ
ಕನಸುಗಳ ಕಂಬದ ಆಸರೆ
ರೋಸಿದ ಹೃದಯಕೂ
ಆಶೆಯ ಪ್ರೀತಿಯ ಚಿಗುರು ...

ಸಾಗುವ ದಾರಿಯ ಕೊನೆಗೆ
ಕಾಣದ ಬೆಳಕಿನ ಕರೆಯು
ಹಿಂದೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದಷ್ಟೇ ನೆನಪುಗಳು
ಮುಂದೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸುಂದರ ಪರಿಯು ...

ಆಗಸದ ಬಾಗಿನ ತುದಿಗೆ
ಹಾದಿಯ ಚೂಪು ಮೊನೆಯು
ಕೈಗೆಟುಕಿದ ಬೆಟ್ಟದ ಹೂವಿನ ಪರಿಮಳದ ಸೊಗವು
ಪಯಣಿಗನ ಶಾಂತಿಯ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ...

Farewell !

Let me tell you my dear,
For one last time would you hear,
That I love you, love you to the deepest of my heart,
Where the tinkles of your laughter are in the deepest pitch ever!

I was born alone and so would I die.
Why should I fear being one now?
For though I miss you,
I have all those pretty memories of yours,
Just within, as if you were me!

ಒಡೆದ ಚೂರುಗಳು

೧. ಮನದಿಂಗಿತವ ಪದ ಮಾಡಲು ತಿಳಿದಿಲ್ಲ
ಹಾಡ ಹಾಡಲು ಎನಗೆ ರಾಗ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ
ಚಿತ್ರ ಬರೆಯಲು ಬಣ್ಣದರಿವಿಲ್ಲ
ನಾಟ್ಯದಿಂ ಹೇಳಲು ಹೆಜ್ಜೆ ಬರಲ್ಲೊಲ್ಲ!

೨. ಮನದಾಕಾಶವನು ಕವಿದಿವೆ ಮೋಡಗಳು
ಬೆಳದಿಂಗಳನು ಸವಿಯಲು ಬಿಡುತ್ತಿಲ್ಲ
ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣ ನನ್ನ ಮೈ ಸೋಕುತಿಲ್ಲ
ಚುಕ್ಕಿಗಳಾಟವ ನೋಡಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ !

೩. ನೆಲಕುರುಳಿ ಹೊರಳಾಡುತಿರೆ
ಮಣ್ಣೊಳಗೆ ಮಣ್ಣಾಗುವ ಬಯಕೆ
ಯಾರೋ ಕೈ ಹಿಡಿದೆತ್ತಿದ ಭ್ರಾಂತು
ಹೃದಯ ಸೀಳಿದ ಭಾದೆ!

೪. ಆ ಕಡೆಗೆ ಈ ಕಡೆಗೆ ಸುತ್ತಲೂ ಎಳೆಯುವರೇ
ನೋವು ಸಹಿಸದೆ ಮನ ಛಿದ್ರ ಛಿದ್ರ .
ಹೊಲೆಯ ಹೋದರೆ ವಸ್ತ್ರ ತಾನದುವೆ?
ಚುಚ್ಚಿ ಒಳ ಹೋದ ಸೂಜಿ ತಾ ಛಿದ್ರ!

೫.ಮನದ ದಾರಿಯ ತುಂಬ ಒಡೆದ ಗಾಜಿನ ಚೂರು
ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದಿಡಲೊಂದು ಕತ್ತಿ ಎತ್ತುವರ್ಯಾರೋ
ಮುಖ ಮುಚ್ಚಿ ಅಳಲೊಂದೂ ಹನಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ
ಮುಂದಿನ ತಿರುವ್ಯಾವುದೋ ? ಎಲ್ಲ ಅಸ್ಪಷ್ಟ !!

ಆಶಾಕಿರಣ :)

ಮನದ ಬಾಗಿಲಲ್ಲೇ ಅಂಗಡಿ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ ಯಾರೋ
ನುಗ್ಗಿ ಒಳ ಹೋಗುವ ಧೈರ್ಯ ಇಲ್ಲ!
ಆಗಲೇ ಒಂದು ಮುಗುಳ್ನಗೆ ನನ್ನ ಸ್ವಾಗತಿಸಿತು.
ಭವ್ಯವಾದ ಅಂಗಡಿಯ ತುಂಬಾ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಆಸೆಗಳು;
ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಆಸೆಗಳು, ಹೆಬ್ಬಯಕೆಗಳು, ಸಾಲು ಸಾಲು ಕನಸುಗಳು !
ಕೆಲವು ಮೊಣಕಾಲ ಉದ್ದದ್ದಲೇ ನಿಲುಕುವಂತೆ
ಕೆಲವು ಕೈಗೆಟುಕದೆ ದೂರ ಬಾನಿನಲ್ಲಿ ತೇಲುವಂತೆ ;
ಕಣ್ಣ ತುಂಬಾ ಆ ಬಣ್ಣಗಳದೇ ನಲಿದಾಟ...
ಕೈ ಚಾಚಿದೆ, ಹಾರಿದೆ, ಮತ್ತೂ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಜಿಗಿದೆ.
ಅವು ಮೇಲ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹಾರಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು .
ನಿರಾಶೆಯ ಕಂಬನಿಯೊಂದು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬೀಳುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ
ಯಾರೋ ನನ್ನ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿದಂತಾಯಿತು!
ಮನೋಹರವಾದ ಛಾಯೆಯೊಂದು ನನ್ನನ್ನಾವರಿಸಿತು
ಆ ಅಂಗಡಿಯಾತ ಏಣಿಯೊಂದನ್ನು ನೀಡಿದ ;
ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ನಗೆಯ ಬೆಲೆ ತೆತ್ತು ,
ನಾನು ಏಣಿ ಹತ್ತಲಾರಂಭಿಸಿದೆ !

ಸಾವಿನ ಮನೆಯೆಡೆಗೆ....

ಮಾಯೆಯ ಛಾಯೆಯ ಹಿಂಬದಿಯಿಂದ
ಇಣುಕಿ ನೋಡಿವೆ ಕನಸಿನ ಕಾರ್ಮೋಡಗಳು
ಮಳೆ ಸುರಿದದ್ದೇ ಸುರಿದದ್ದು,
ಅಬ್ಬಾ! ಅಂತೂ ನಿಂತಿತು.
ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಜೀವದ ಅಮೋಘ ನರ್ತನ,
ಹಸಿರಿನ ಚಿತ್ತಾರ,
ಹಾಡುವ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಕಲರವ .
ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ,
ನೀರಸ ಭಾವಾಲಿಂಗನ!
ನಿಂತ ನೀರಿನ ಕೊಚ್ಚೆಯಲ್ಲಿ
ಯಾರೂ ಮೂಸದ ಮನಸು
ಕೊಳೆತು ನಾರುತಿದೆ ,
ನೊಣಗಳು ಮುಕ್ಕುತ್ತಿವೆ,
ಕಾಗೆ, ಗಿಡಗಗಳು ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನಲು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿವೆ.
ಇನಿಯನ ಕಿರಣ ಸ್ಪರ್ಶದ ನಿರೀಕ್ಷೆ
ಜೀವ ಮೊಳೆತೀತೆಂಬ ತವಕ
ಅಯ್ಯೋ! ಕಣ್ಣೆವೆಗಳು ಭಾರವಾಗುತ್ತ್ತಿವೆ,
ಮತ್ತೆ ಮಳೆಯಾ?!
ಧೊಪ್ ಎಂದು ಬೀಳುತಿವೆ
ಕಡುಗಪ್ಪು ಹನಿಗಳು.
ಕೊನೆಗೂ ಮುಳುಗಿಹೋದೆ !!
ಕತ್ತಲೆಯೋ ಕತ್ತಲು
ಓಹ್! ಇದು ಸಾವಿನ ಮನೆ!!!

ದುಗುಡ

ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಗೆ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯದೊಂದೇ ಭಯ
ತೋರ್ಪಡಿಸಿದರೆ, ಶೋಕಿಯೆಂಬ ಬಿರುದು.
ಪ್ರೀತಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ ,
ಹೆಚ್ಚಾದ ಹಾಗೆ, ಕಳುವಾಗಬಹುದೆಂಬ ಭೀತಿ
ಹೊರಗೆ ಹೆಸರಾಗಬಹುದೆಂಬ ಹೇಡಿತನ
ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ಹೊಗೆಯಾಡಬಹುದೆಂಬ ದುಗುಡ!